Naam van gezelschap: Nele Bauwens, Dahlia Pessemiers & Luc De Vos

Doelgroep: Volwassenen (+18)

Plaats en datum: CC De Velinx, 31/10/’09

Thema / subthema’s:  Muziektheater

Duur:  1h20

____________________________________________________________________ 

Op zaterdag 31 oktober ging ik naar de voorstelling “De Alpenzusjes”.,Nele, Dahlia en Luc zouden er een muzikale voorstelling met een voldoende dosis aan humor en absurditeit van maken, dit was het zeker en vast.

De voorstelling  begon al toen de mensen binnen stroomden en 2 van de 3 hoofdrolspelers aan het zingen waren in microfoons die waren voorzien van een lampje en een lampenkap. De 2 zangeressen droegen een rood en een blauw hemd met een kostuum (jasje en broek) en hadden een extravagant kapsel met kammen en borstels in verweven. Zij stonden aan de zijkant van het oude tapijt wat in het midden lag en omcirkeld werd door verschillende lampenkappen die bij elke scène dempten( of feller gingen branden). Achter het tapijt bevond zich een stelling die voorzien was van een ladder en nog meer lampenkappen. Op de stelling zat Luc De Vos in een wit vuil onderhemd, shortje en sandalen met sokken aan. Langs hem lagen verschillende gitaren en een synthesizer waar hij de scènes mee afsloot. Ook lagen er nog een hele hoop alcoholische dranken en wijnen wat wees op een sobere levenswijze. Net zoals vanboven op de stelling, lagen er ook beneden op het tapijt enkele flessen sterke drank, buiten dat stonden er nog 2 oude zetels, een paar klarinetten en een Senseo koffiezetapparaat.

De Alpenzusjes maakten voortdurend ruzie over dagelijkse dingen zoals hun eigen bijna onverstaanbaar West-Vlaams taalgebruik. Er kwamen ook nieuwsonderwerpen aanbod zoals bv. het bloedbad dat Kim De Gelder oprichtte in een crèche. De zusjes, Nele en Dahlia gebruiken veel expressie en trekken gekke bekken die helemaal tot z’n uiten komt met hun valse rotte tanden. Ze praten naar het publiek toe maar dit meestal in een dronken en depressieve bui. De scènes worden afgewisseld door liedjes die worden gezongen door Nele en Dahlia en dit gecombineerd met gitaar-of synthesizergeluiden die gespeeld worden door Luc. De personages hebben geen andere naam gekregen en hebben dus dezelfde naam als in het echt.

Het toneelstuk was goed gespeeld, de rollen waren goed verdeeld onder de 3 acteurs, het was heel spontaan gebracht, maar soms wel wat overdreven. Al bij al was het een goede voorstelling dit door het hoge humorgehalte, de marginale looks van de personages en de aankleding van de omgeving.

Op woensdag 14 oktober ging ik voor het eerst naar mijn stageschool, Basisschool ‘De Eik’. Omdat de herfst begonnen is maakten ze die dag een uitstap naar het bos.

Nadat alle kindjes waren aangekomen in school, hun jasje hadden uitgedaan en hun boekentas weg hadden gezet begon de jufrouw met een welkomstliedje. Tijdens het welkomstliedje was het druk in de klas en volgens jurfrouw Wendy kwam dat omdat sommige mama’s en papa’s aanwezig waren in de klas. Bij het liedje moesten de kleuters op hun knieën klappen en meezingen. De meeste onder hen zongen direct mee zodra de juf de CD opzette met het welkomstliedje op, anderen moesten door de juf worden aangemoedigd om mee te zingen.

Hierna werden de leerlingen per 2 afgeroepen en mochten hun ‘eikel’ op het bord (in de vorm van een boom) omdraaien zodat een foto van hun zichtbaar werd en hun symbooltje naar het bord toe gedraaid was.

Toen al de afwezigheden waren opgenomen begonnen ze aan de kalenders waarbij de jufrouw vroeg welk weer het is vandaag. Zodra het juiste antwoord was gezegt hing de jufrouw een kaartje met een zonnetje op tegen het bord. Vervolgens vroeg Wendy welke dag het is vandaag en overliep de weekkalender. Op elke dag stonden verschillende prentjes bv. een grote boekentas wou zeggen dat het een lange dag was en een kleine boekentas wou zegge dat het een halve dag was.

Na het onthaal en kalenders liet jufrouw Wendy prenten zien vanuit een boekje dat ging over het bos. Ze liet zien welke diertjes er allemaal in het bos zitten en wat voor andere dingen je er nog kunt terugvinden zoals kastanjes, blaadjes, etc. Tenslotte gingen alle kleuters nog snel naar de WC, deden hun jasjes aan, stapten in de bus en vertrokken samen met enkele ouders naar het bos.

In het bos hingen op sommige plaatsen kaartjes op de bomen met afbeeldingen op (zoals Jules en Pompom)waar de kleutertjes telkens een opdracht moesten doen zoals kaboutertjes zoeken (die de ouders hadden verstopt), met okkernoten in een emmer gooien, kastanjes zoeken, insecten oprapen, een kring vormen rond een grote dikke boom, met een parachute wapperen, enz. Dit alles gebeurde niet zonder treuzelen en zeuren, sommige kleuters hadden het koud of waren bang, sommigen gooiden met takken of begonnen te huilen. Omdat de jufrouw steeds bezig was met de opdrachten zorgden ik en enkele ouders ervoor dat de kindjes oplette en meededen met de opdrachten. Ik werd zelfs gevraagd door een kleutertje om haar handje vast te houden en mee te dansen omdat ze een vriendje of vriendinnetje moest zoeken en er een oneven aantal leerlingen waren. Enkele kleuters liepen heel de tijd met hun mama of papa mee of wouden zelfs worden opgepakt door een andere ouder omdat ze het koud hadden en moe waren.

Na de boswandeling kregen alle kindjes 1 of 2 petit beurre koekjes en gingen ze naar de bus die terug naar school reed. In school gingen we met z’n allen naar de refter waar iedereen een half mandarijntje kreeg en een bekertje water.

Wanneer iedereen gedaan had met eten gingen we terug naar de kleutertuin waar de kleutertjes hun jasje moesten uitdoen en naar de WC mochten gaan. Ik moest enkele van de kleuters helpen met het WC-papier te pakken en hun te aan herinneren om hun handjes te wassen.

Als laatste moesten alle kindjes in een grote cirkel gaan zitten, nadat alle kindjes in een cirkel zaten zette de juf muziek op. De muziek klonk alsof er een ballon werd opgeblazen, terug werd afgelaten, terug werd opgeblazen en uiteindelijk ontplofte. Met de geluidjes als basis beeldde de leerkracht een ballon uit en de kindjes imiteerden haar. Na het ballonenliedje kwam er nog een liedje dat met halloween te maken had en dat over heksensoep ging. Het liedje hadden ze nog nooit gehoord maar ze deden de leekracht na en deden alsof ze in een grote heksenketel roerden. Toen het liedje gedaan was zei de jufrouw dat de dag erop zat en dat ze hun jas mochten gaan aandoen waarop de kleuters roepte dat ze het nog eens wilden horen. De jufrouw zette het liedje nog eens op voor een allerlaatste keer en daarna gingen alle kindjes hun jas aandoen en op de bank zitten. Terwijl waren alle andere kleuterklasjes ook al naar buiten gekomen en hadden de andere kindjes hun jas ook al aangedaan. Ze deden allemaal te samen een dansje waarbij ze hun hoofd, hun schouders, hun knieën en hun tenen moesten aanraken en daarna werden hun namen afgeroepen en mochten ze doorgaan. De kindjes die achterbleven moesten naar de opvang en werden dan later afgehaald door hun ouders.

De stage was heel goed meegevallen en de leerkrachten uit de kindertuin waren zeer vriendelijk en bereidt om uitleg te geven bij eventuele vragen. De kleuters waren drukker dan ik dacht en eisen echt alle aandacht wat zeker opviel in het bus. Maar goed dat er ouders bij waren van enkele kleuters want elk kind eiste wel wat aandacht op, de ene had het koud, de ene was moe en de andere had schrik in het bos. Het was een leuke dag om de stage mee te beginnen alhoewel het toch wel wat warmer had mogen zijn.

Naam van gezelschap: Theatergroep Max

Doelgroep: 8+

Plaats en datum: CC de Velinx, 11/10/09

Thema / subthema’s:  Muziektheater

Duur:  1h30

 _________________________________________________________________

Het is zondag  11 oktober en ben naar mijn 3^de voorstelling gaan kijken namelijk naar het theaterstuk ‘Help!’ van Theatergroep Max. ‘Help!’ gaat over het ontstaan van de bekende rockband The Beatles.

Het verhaal begint in Liverpool wanneer drummer Pete en zanger/gitarist John een rockbandje oprichten dat al snel uitbreidt met een bassist, Paul en een 2^de gitarist, George. Ze worden steeds bekender, krijgen steeds meer fans met als gevolg ook ruzies onder de bandleden. John’s moeder overlijdt en hij raakt aan de drank en de pillen maar hij krijgt steun van de bandleden. Uiteindelijk wordt drummer Pete uit de band gezet en vervangen door Ringo waarna de band een spetterende show geeft en wereldberoemd wordt.

Het decor bestaat uit een 5-delige muur waarvan elk stukje uit een andere materie bestaat. Het ene stukje moet het stukje restaurant voorstellen waar Pete in werkt en is gemaakt van hout en heeft een fel groene kleur, het andere stukje is een gewone witte muur met enkele ramen in en dan heb je nog 2 gewone muren waar niets speciaal aan is en een hippe muur met fel roze kleuren in een vierkante patronen. De ruimte is ingedeeld in kamers die door elkaar lopen zoals de slaapkamer van een fan, de repetitieruimte, het podium, het restaurant en de living. Elke scène wordt afgesloten met een optreden van de band en het licht dat van kleur veranderd. Bij elke gebeurtenis is er iemand die vertelt over wat het gaat en geeft er bijkomende informatie bij of zelfs zijn eigen mening. Tijdens de voorstelling wordt er muziek gemaakt door de band zelf namelijk poprock. Wanneer ze niet optreden klinkt er achtergrondmuziek wat meer op lawaai lijkt dat afkomstig is van op straat, ook wordt er af en toe wat gezongen als achtergrond muziekje of wat getokkeld op de gitaar. De kostuums bestaan uit puntschoenen en hemden met ruitjes of met vierkantjes. De fan draagt een jurkje met rozen op en speelt soms de rol van John’s moeder en draagt dan een zwarte lange jas, een muts en houdt een sigaret in haar hand, buiten dit speelt ze ook nog een presentatrice en draagt ze een pelse kraag en een glitter muts. Op het einde dragen The Beatles een grijs fanfare jasje en de manager draagt een lange grijze jas en een zwarte hoed en wordt gespeeld door dezelfde acteur als Paul.

De publiciteit klonk interessanter dan dat het werkelijk was, de acteurs spraken snel, sprongen van de ene scène op de andere en het stuk was dan nog eens moeilijk te volgen ook. Het publiek zat recht voor het podium op een tribune waar steeds verveelde kinderen voorbij liepen wat me toch wel stoorde op momenten. Ik vond het toneelstuk niet slecht maar ik vond dat het wel iets beter kon. De muziek was heel professioneel gespeeld, de instrumenten waren echt en zagen er duur uit, ook het gezang kon er wel mee door en er was voldoende humor aanwezig. Het verhaal zat wel nogal ingewikkeld in elkaar, sommige personages werden door éénzelfde persoon gespeeld wat soms voor wat verwarring zorgde, het was dan ook moeilijk te volgen hierdoor en ik denk ook wel dat het iets te snel ging voor 8-jarige kinderen aangezien ik het zelf maar nauwelijks begreep.

Naam van gezelschap: FC Bergman

Doelgroep: +16

Plaats en datum: Oude Mijngebouwen Waterschei (Genk), 09/10/09

Thema / subthema’s:  Theater

Duur:  1h30

_______________________________________________________________

Op vrijdag 9 oktober reserveerde ik ‘last minute’ nog snel tickets om naar de theatervoorstelling te gaan kijken van FC Bergman namelijk “Wandelen op de Champs-Elysées met een schildpad”.

Het stuk vond plaats in een oud mijngebouw die uit zichzelf al een hele duistere, droevige en akelige sfeer creeërd. De omgeving zag er vervallen uit en rook vochtig wat ook weer deel uitmaakte van de sfeer die er heerste. Aangezien het gebouw zo vervallen was en nauwelijks beschikte over dakramen zat je eigelijk in de openlucht. Dit was echter de bedoeling en er waren dan ook dekens voorzien zodat je niet kou zou lijden tijdens deze voorstelling.

De voorstelling was een samenhang van absurde gebeurtenissen en totale chaos. Er was niet echt een algemeen thema voor te geven omdat het allemaal uiteenlopende scènes waren. Het theaterstuk begon onder de trap van de grote zaal waar een mijnwerker de muur kapot slaat en eruit kruipt. De man begint rond te kijken en licht te schijnen op het publiek vervolgens stuit hij op een hoge verlichte serre waar een groot feest aan de gang is. Er dansen schaduwen over de serre vanuit de binnenkant en er is wilde muziek te horen. Het licht gaat uit en er gaan spots aan vanvoor in de zaal die gericht zijn op 4 mannen die achter de tafeltjes zijn gaan zitten die kort bij het publiek opgesteld waren. De mannen zijn dronken en hebben een dikke jas aan waar ze een fles alcohol uithalen samen met een pakje lucifers. Onder de tafels zijn gasbranders geplaatst die ze alle 4 aansteken en beginnen dan in hun krant te lezen, of een slokje van hun fles te drinken. Iets later staat de man aan de rechterkant op waarna zijn tafel de lucht in vliegt en je het blauwe licht van de gasbrander kunt zien zweven in de lucht, dit gebeurt ook bij de andere 3 mannen waarbij ze aan de grond genageld achterblijven en naar de lucht staren. Hierna komt Matteo met een zelfgemaakt voertuig de zaal ingereden waarop allerlei kooien en korven zijn bevestigt met levende konijnen, kippen en muizen in! Hij doet zijn behoefte in een emmer en veegt zijn achterwerk af met een konijn, ook viert hij de verjaardag van een muis en gaat hij uit eten met een kip. Hij neemt zelfs een bad met een (dode) paling en begint in de lucht te schieten waarbij er duiven naar beneden vallen. Buiten deze personages zijn er ook nog de verver, die steeds tevoorschijn komt en dode dieren begint te bekladden met blauwe verf, ook heb je nog de man in kostuum die er op het eerste zicht normaal uit ziet maar later een gestoorde man blijkt te zijn met fascinaties voor seks met dieren. Tussen scènes door komt er nog een blinde vrouw voorbij gelopen in een rode jurk en witte stiletto’s. Tenslotte als laatste personage is er nog een zwevende man die aan een kraan vasthangt en achter een meisje na zit.

Er wordt nauwelijks gesproken in de voorstelling en het zit voordurend vol actie en energieke scènes. Het theaterstuk vindt plaats over heel de zaal elk stukje wordt benut zelfs de balkons. Er wordt gebruik gemaakt van dieren, stoelen, stokken, een metalen constructie, verf, een rijdende badkuip en andere zelfgemaakte voorwerpen. De scènes worden afgewisseld door het blinde meisje dat voorbij slentert in volledige stilte of door Matteo die met zijn beestenkar komt afgereden en op vrolijke carnavalsmuziek zich begint uit te kleden en de ‘beestenneuker’ uithangt. De kostuums varieerden sterk van elkaar de ene had een dikke muts op en een dikke leren jas met pels, de andere een zakenkostuum met een hemd en das, de andere vrijetijdskleren en nog andere gewoon helemaal niets. Het licht veranderde voortdurend, per scène werd de ruimte verlicht met geel groen licht die de hele ruimte zichtbaar maakte. Buiten het geelgroene licht waren er ook nog gele spots die op bepaalde gebeurtenissen werden gericht zodat je niet kon zien wat er in de rest van de zaal gebeurde en alleen kon zien wat die éne bepaalde persoon deed. Op sommige momenten werd er gebruik gemaakt van kleine spotjes die aan de voeten van het publiek op de eerste rij waren geïnstalleerd, deze zorgden voor een chaotische look door al de vuiligheid die nog op de voorgrond is blijven liggen waaronder stro, dode blauwe duiven, een dode blauwe paling, een stuk kaas en achtergebleven kleren.

De voorstelling van FC Bergman was totaal niet wat ik had verwacht, het was gewoon veel beter! De oude (soms wel kapotte) stoelen zaten misschien wel niet zo goed, de 2^de en 3^de rij zullen minder hebben kunnen zien omdat de stoelen allemaal recht achter elkaar stonden maar de show maakte alles goed. Er gebeurden dingen die je normaal nooit zou zien in het echt, denk aan de rol van Matteo als ‘dierenneuker’ of aan de man die aan de kraan hing te bengelen. De tentoonstelling was één en al absurdisme, er zat totaal geen verhaal in maar dat maakte de voorstelling net interessant omdat er genoeg afwisseling was. Doordat er niet echt een verhaal aanwezig was heerste er een beetje chaos waardoor je goed moest opletten om het te kunnen volgen maar zelfs dit wa niet nodig omdat de scènes totaal niet samenhangend waren.

Ik vond het een zeer goed theaterstuk, de acteurs gingen helemaal in hun rol op, de matrialen die ze gebruikten zijn allemaal zelfgemaakt wat toch wel enige interesse opwekt en doordat het steeds een ander onderwerp is wordt je steeds weer verast door een nieuw absurd verhaaltje. Het is zeker aan te raden om eens te gaan bekijken. Je moet natuurlijk wel van absurde humor houden en tegen wat naakt kunnen.

Naam van gezelschap: Cirq’ulation Locale

Doelgroep: 4+

Plaats en datum: CC de Velinx, 04/10/09

Thema / subthema’s: Acrobatie en circustechnieken

Duur: 1h15

____________________________________________

Op zondag 4 oktober ging ik naar de voorstelling “Rapid I Movement” van de groep Cirq’ulation Locale. De voorstelling zou een mix vormen van circustechnieken en acrobatie gecombineerd met grappige scènes van 5 artiesten afkomstig uit 5 verschillende landen. De 5 artiesten hadden elk een apart karakter waaronder; een macho die zorgde voor acrobatische stunts, een grapjas die iedereen voor de gek hield, een klungel die pogingen deed om grappig te zijn maar daarin faalde , een entertainer die het publiek vol enthousiasme voorstelt aan zijn groep en een sukkelaar die steeds weer in de lucht gegooid wordt door de macho.

Om 15h gingen de lichten uit en hadden alle peuters, kleuters en ouders in de zaal plaatsgenomen. Toen gingen er donkere paarse lichten aan waar ja vaag kon zien hoe het decor werd opgebouwd met ondermeer 5 rode tonnen en 2 blauwe tonnen. Tenslotte gingen zelfs deze lichten uit en werd het terug helemaal donker op de lichten bij de uitgang na. Vervolgens gingen de gele spots aan gericht op de verschillende rode tonnen die verspreid stonden op het podium. Een van de artiesten kwam het podium opgewandeld van achter de gordijnen aan de zijkant. Hij vroeg waar de andere artiesten waren waarbij ze allemaal tevoorschijn kwamen van achter de tonnen. Ze droegen beige vestjes en broeken met stukjes gekleurd stof in verschillende vormen. Ze deden trucs met de tonnen, kegels, balletjes en stoelen. Ze gooiden ermee naar elkaar, botsten met de balletjes, jongleerden met de kegel en de balletjes,stapelden ze op elkaar, enz. Dit werd afgewisseld met acrobatie en dansacts waarmee ze het publiek helemaal mee kregen. De muziek bestond uit Spaanse en Portugese muziek wat soms deed denken aan een circus. Op het einde werd er zelfs wat rock, drum en bass en klassieke muziek bijgehaald waar men op hetzelfde ritme op jongleerden. De lichten en spots hadden verschillende kleuren waaronder: paars, geel, rood en blauw die elkaar afwisselden of combineerden. De communicatie met het publiek verliep vlot door middel van gezichtsexpressie ook al spreken de artiesten allemaal een andere taal (Portugees, Frans, Spaans, Italiaans en Engels).

De kindjes begonnen uiteindelijk zich te vervelen en aan de ouders te vragen of het nog niet afgelopen was. Toen ging plots het licht uit en begonnen ze te jongleren met lichtgevende flikkerende kegels. Alle kleuren van de regenboog verspreidden zich over het podium zelfs met enkele artiesten in elkaars nek of al staand op tonnen. Als laatste stelden de artiesten zich nog voor en namen afscheid van het publiek. Tenslotte kregen alle kinderen als afsluiter nog een drankje bij de receptie.

Ik had wel iets meer verwacht van de voorstelling want ik vond dat er naar mijn mening niet genoeg variatie was tussen al de acts. De kleuters begonnen na verloop van tijd zich ook te vervelen en te zeuren wat wel wijst op een iets mindere voorstelling. Een dosis aan humor, dans, acrobatie en circusacts kwam je zeker niet te kort, alleen kon de acrobatie wel extremer, buiten dit had ik er niet meer van verwacht.